میرزاکوچک جنگلی

این شعر زیبا از جناب آقای "محمد حسن لقمانی بهابادی" متخلص به «سیمرغ» می باشد :

بــیا فــصــل بــهاره میرزا کوچک     دل مــــن بـــیقـراره میرزا کوچک

بــنازم اسب و خورجین و تفنگت     کــه دائـم در شـکاره میرزا کوچک

تــمام کوه و جنگل خانه ی توست     کــه پـایت اســتواره میرزا کوچک

تو بـا حق بودی و حق یاور توست     بــه غیر حــق چکاره میرزا کوچک

تــو کــردی تــکیه بر عهد خـداوند     کــه عـهدش پایداره میرزا کوچک

پـــیمبر تــکـیه بــر حـنّانه مــی داد     تـــو تکیه گات چناره میرزا کوچک

چـرا دشـمن حریص کشتن توست     مــگر دشـمن تتاره میرزا کوچک

هــر آنکس با تــو دشمن بود دیدیم     ســرش بـالای داره میرزا کوچک

صــدایت دلــنشین و دلــنوازه     دو چشمت چشمه ساره میرزا کوچک

خـودت گـل عارضت گل کاکلت گل     وجــــــــودت لاله زاره میرزا کوچک

از آن روزی کــه کــشتند کوچک ما     جهان جــون شام تاره میرزا کوچک

ببین «سیمرغ» می گرید به خاکت     دو چشمش اشک باره میرزا کوچک