ضرب المثل های گیلکی

اگه بدانی می حال زاره ، تی  تومان کنی دکفی به صارا.

اگر از حال زارم خبر داشته باشی ، شلوارت را درمی آوری و سر به صحرا میگذاری.

2اسب ِ ره خاش فوکونه ، سگ ِ ره واش.

جلوی اسب استخوان می ریزد ، جلوی سگ علف.

هر کاری که میکند اشتباه ، و از روی نادانیست.

3از لاغری ماهی خوشک غازیان ِ مانه.

از بس که لاغر است ، شبیه ماهی خشک غازیان است.

4از دولتی بج سوررفم آب خوره.

به لطف برنج ، علف هرزهم سیراب میشود.

5از حاج حاجی ام کرایه خانه فیگیره.

از روی خساست از چلچله هاهم کرایه می گیرد.

6از او تومان بکندانه.

از آن پاچه ور مالیده هاست.

7ا پیله گی آدم ، لاره تورب ِ مانه .

آدم به این گُندگی همچون ترُب بی بو و خاصیت است.

بدرد هیچ کاری نمی خورد.

8از عسل شیرین تر تریاک موفته .

تریاک مفت از عسل شیرین تر است.

9از گول چی بیدئیم تا از گولابش بیدینیم .

از گل چه خیری دیده ایم تا از گلابش ببینیم.

10اگه تو شنبه ای من چهارشنبه یم.

اگر تو زرنگی من از تو زرنگ ترم.

 

 

 

 

ـ ای تا کفش لنگه بیافته ، واپرسه چیره مردوم پابرانده گردیدی .

یک لنگه کفش پیدا کرده ، می پرسد ، چرا مردم پابرهنه راه می روند .

وای به روزی که گدا معتبر شود .

 

 

2ـ ای تا نوخورمکا واترسن ، ای تا پا نوشورمکا .

یکی از آدمی که می گوید نمی خورم باید ترسید ، یکی از آدمی که می گوید پا نمی شویم .

 

 

3ـ ای دسگی فاده ، دو دسگی فاگیره .

با یک دست می دهد ، با دو دست می گیرد .

 

 

4ـ ای نفر شین به طشت خوره ، ای نفرشین به پشم .

یکی را ز ماهی رساند به ماه / یکی را زمه اندر آرد به چاه ( سعدی )

 

 

5ـ اونی پاماله ، تی تابوته .

جای پای او قد تابوت توست .

 

 

6ـ اون دیمیزه تره آب بره .

او بشاشد، آب ترا می برد .

 

 

7ـ انی گوسره ، گرم باد دمه .

روی گُهش ، باد گرم می وزد .

خودش را خیلی دست بالا گرفته .

 

 

8ـانــه دهنه دبدی ، انــه زیر به حرف آیه .

دهنش را هم ببندی ، از بس که پر حرف است ، از ماتحتش به حرف خواهد آمد .

 

 

9ـ اما ن امی پـئـره سوفره بیده ایم .

ما رنگ سُفره پدرمان را دیدیم.

از اسب افتاده و از اصل نیفتاده .

 

10ـ او وخت کی روبار کله آب دبو ، اما چور بیم ، هسه کی ده چور اندر چوریم .

آنوقتی که همه دارا بودند ما فقیر بودیم ، حالا که دیگر فقیر اندر فقیریم .

 

 

 

 

 

- انــی لـحـاف تـازه بـوسـته.
تجدید فراش کرده . کارش جور شده. نانش در روغن افتاده.

2- بــاد خــوره کــخ دیــرینــه.
نخور و خسیسی که باد می خورد و کف می ریند.

3- باره خــر بــره ، گوزه کی کونه ؟ یابــو.
بار را خر می برد و گوزش را یابو در می کند.
که رنج بار با گاو است و آید ناله از گردون.

4- بج بجه دینه رنگ اوسانه ، آدم آدمه دینه فند اوسانه .
برنج برنج را می بیند رنگ برمی دارد ، آدم آدم را می بیند فن( زرنگی ، مردرندی ) بر میدارد ( یاد می گیرد).

5- بـلائی کی سردپلا مرا رفابه ، اونه گمج مرا فیشان.
بلائی که با پلو سرد رفع می شود چه بهتر که آن را با ظرفش دور بیندازی .

6- بمرده مرغ و دانه اوچینی .
مرغ مرده و دانه برچینی .
خر لنگ و بار شیشه .
کلاغ و بار الاغ .

7- بو شو ناخوشه ره یخ باوره .
رفته برای مریض یخ بیاورد .
رفته برای سهراب نوشدارو بیاورد.
رفت بجائی که بازگشت او سخت است .

8- بـوشو بـوشو ، تــی خـاج سره لا بنه .
برو برو ، لای تَرک خودت را بپوشان .
برو اینقدر کُرکُری نخوان .

9- باهار آیه ، سختی لاتان گوذره .
بهار میاید ، سختی لاتها می گذرد.

10- باهاره باران بوخوره می سرو می ورزا سره
پائیز باران بوخوره می سگ و می زن ماره سره.
باران بهار بخورد توی سرمن و سر گاو نر من
باران پائیز بخورد توی سر مادر زن و سر سگ من .